کبد یکی از اعضا بسیار مهم بدن است که در سوخت و ساز (متابولیسم) کربوهیدرات ها، پروتئین ها و چربی ها نقش اساسی دارد. همچنین این عضو نقش بسیار مهمی در دفع و ترشح سموم بازی می کند. این عضو حیاتی در معرض انواع عفونت های انگلی، ویروسی، باکتریایی و آسیب های جدی به وسیله سموم قرار دارد. امروزه یکی از راه های تشخیص و بررسی آسیب های کبدی سنجش برخی از آنزیم های کبدی مانند آلانین آمینوترانسفراز ALT) یا (GPT و آسپارتات آمینوترانسفراز AST) یا (GOTمی باشد. به علت آن که این آنزیم ها در سایر بافت ها نیز وجود دارند، نیاز به سنجش سایر آنزیم ها با ویژگی بیشتر احساس می گردد. در این مطالعه فعالیت آنزیم اورنیتین کربامیل ترانسفراز (EC2.1.3.3) ، دومین آنزیم چرخه اوره، در 56 بیمار کبدی (مبتلا به سیروز و هپاتیت ویروسی) مورد مطالعه قرار گرفت. برای تایید ضایعه کبدی در گروه بیماران و همچنین برای صحت سلامتی در گروه شاهد آزمایش های گلوتامیک پیروویک ترانس آمیناز سرم (SGPT) و گلوتامیک اگزالواستیک ترانس آمیناز سرم(SGOT) ، آلبومین، بیلی روبین،  γGT و آلکالن فسفاتاز انجام گردید. برای سنجش فعالیت اورنیتین کربامیل ترانسفراز (OCT) از روش رنگ سنجی استفاده شد. ما دریافتیم که بین فعالیت OCT با آنزیم P<0.001) SGOT ، (r=0.782 و P<0.001) SGPT ، (r=0.857 همبستگی وجود دارد. با توجه به این که آنزیم OCT برای کبد تا حد بسیار زیادی اختصاصی می باشد، لازم است که در سایر مطالعات، فعالیت این آنزیم در ضایعات مختلف کبدی مورد ارزیابی قرار گیرد.

سابقه و هدف: بیماری مالتیپل اسکلروزیس (ام اس) با تغییرات پاتولوژیکی زیادی در ارتباط است و آسیب های کبدی یکی از مهم ترین پیامدهای آن می باشد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر تمرین هوازی و مصرف ژل رویال بر آنزیم های AST، ALT و ALP بیماران مالتیپل اسکلروزیس بود. مواد و روش ها: در این پژوهش نیمه تجربی، 42 نفر بیمار مبتلا به ام اس در 4 گروه: 1-ورزش+ژل رویال (10 نفر)، 2-ورزش+دارونما (10 نفر)، 3-ژل رویال (11 نفر) و 4-دارونما (11 نفر) تقسیم شدند. تمرین به مدت 6 هفته، هر هفته 3 جلسه روی چرخ کارسنج و با شدت 60 درصد ضربان قلب بیشینه آغاز شد. سپس شدت تمرینات به صورت پلکانی افزایش یافت و در هفته ششم به 80 درصد ضربان قلب بیشینه رسید. دوز مصرف روزانه ژل رویال 1000 میلی گرم بود. غلظت سرمی آنزیم های کبدی پیش و پس از انجام پژوهش اندازه گیری شد. نتایج: مقادیر آنزیم های AST، ALT و ALP در مقایسه با پیش آزمون در گروه های «ورزش+ژل رویال» و «ورزش+دارونما» کاهش معنی داری داشتند (0/05>P). همچنین آنزیم ALT در گروه «ژل رویال» نیز کاهش معنی داری را نشان داد. نتایج تحلیل آماری نشان از کاهش معنی دار این آنزیم ها در گروه های «ورزش+ژل رویال» و «ورزش+دارونما» در مقایسه با گروه های «کنترل» و «ژل رویال» در پایان هفته ششم داشت (0/05>P). نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد تمرین هوازی به همراه مصرف ژل رویال بیشترین اثر کاهنده بر مقادیر سرمی آنزیم های کبدی را در بین بیماران مالتیپل اسکلروزیس داشته، باعث تاثیر مثبت بر آنزیم های کبدی و به ویژه مقادیر آنزیم ALT بیماران می شود.

مقدمه: بیماری پریودنتال یک بیماری عفونی، مزمن و چند فاکتوری است که با تخریب غیرقابل برگشت رشته های کلاژن و دیگر اجزای سازنده لثه و لیگامان پریودنتال و تحلیل استخوان آلوئول اطراف دندان و ایجاد پاکت پریودنتال مشخص می شود. پاسخ میزبان، به بیماری پریودنتال شامل تولید آنزیم های مختلف است که در اثر آسیب و مرگ سلول های استرومال، اپیتلیال و یا سلول های التهابی آزاد می شوند. هدف از این پژوهش، مقایسه غلظت آنزیم های بزاقی در بیماران مبتلا به پریودنتیت مهاجم منتشر و پریودنتیت مزمن خفیف تا متوسط، با افراد دارای پریودنشیم سالم بود.مواد و روش ها: در این تحقیق تجربی، بزاق غیرتحریکی 25 نفر از بیماران مبتلا به پریودنتیت خفیف تا متوسط، و 15 فرد مبتلا به پریودنتیت مهاجم منتشر و 25 نفر از افراد با لثه سالم جمع آوری شد. میانگین میزان آنزیم های بزاقی لاکتات دهیدروژناز و آسپارتات آمینو ترانسفراز با استفاده از دستگاه اتو آنالیزر RA-ST اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آزمون آنالیز واریانس یک طرفه ANOVA و TUKEY در سطح معنی داری 95 درصد تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: میانگین سطح آنزیم بزاقی لاکتات دهیدروژناز در گروه های پریودنتیت مهاجم منتشر و پریودنتیت مزمن خفیف تا متوسط، و کنترل، به ترتیب88.4 ±1713، 1492±65، 1108±34 میکروگرم بر لیتر بود و اختلاف معنی دار بین آن ها وجود داشت .(p value<0.05) همچنین میانگین آنزیم بزاقی آسپارتات آمینو ترانسفراز در گروه های پریودنتیت مهاجم منتشر و پریودنتیت مزمن خفیف تا متوسط و کنترل، به ترتیب 5.6±55.46،3.03 ±47.04 و2.03 ±32.04 میکروگرم بر لیتر بود که اختلاف معنی دار بین آن ها وجود داشت .(p value<0.05)نتیجه گیری: غلظت آنزیم های لاکتات دهیدروژناز و آسپارتات آمینو ترانسفراز در بیماران مبتلا به بیماری پریودنتال، بیشتر از افراد سالم است. ارزیابی این آنزیم ها می تواند برای تعیین میزان تخریب بافت های پریودنتال مفید باشد.

زمینه و هدف: قرص های اکستازی یا متیلن دی اکسی مت آمفتامین (3,4 MethylendioxyMeth Amphetamine: MDMA) روی اعضاء مختلف به ویژه سیستم عصبی اثر مخرب برجای می گذارد. این مطالعه به منظور تعیین اثر MDMA بر آنزیم های کبدی و سلول های هپاتوسیت موش صحرایی انجام شد.روش بررسی: این مطالعه تجربی روی 50 سر موش صحرایی نر نابالغ نژاد ویستار 6-5 هفته ای با وزن تقریبی 100 گرم انجام شد. موش ها به طور تصادفی به پنج گروه ده تایی کنترل، شم، آزمایشی 1، 2 و 3 تقسیم شدند. گروه های آزمایشی 1، 2 و 3 به ترتیب دوزهای 2، 4 و 8 میلی گرم بر کیلوگرم متیلن دی اکسی مت آمفتامین را به روش تزریق درون صفاقی یک بار در روز در ساعت 14 و به مدت دوهفته دریافت نمودند. گروه شم سرم فیزیولوژی دریافت کرد و به گروه کنترل دارو و حلالی تزریق نگردید. در پایان دوره برای سنجش آنزیم های آلانین آمینوترانسفراز (ALT)، آسپارتات آمینوترانسفراز (AST) و آلکالین فسفاتاز (ALP) به عنوان شاخص آسیب کبدی، نمونه سرم خون تهیه شد. همچنین از بافت کبد برش های بافتی آماده گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS-16 و آزمونOne-way ANOVA و Tukey's HSD تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: در موش های مصرف کننده MDMA میزان آنزیم های آلانین آمینوترانسفراز، آسپارتات آمینوترانسفراز و آلکالین فسفاتاز به طور معنی داری در مقایسه با گروه کنترل و شم افزایش یافت (P<0.05)؛ اما تعداد هپاتوسیت ها در گروه های آزمایشی نسبت به گروه کنترل و شم کاهش معنی داری نشان داد (P<0.05).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که MDMA باعث افزایش آنزیم های کبدی و کاهش هپاتوسیت ها شده و این تغییرات وابسته به دوز است.

زمینه و هدف در دنیای امروز دیابت یکی از شایع ترین بیماری ها بوده و اثرات مخرب فراوانی بر بدن می گذارد و باعث ایجاد رادیکال آزاد در بدن می شود. یکی از ارگان های مهم بدن که متابولیسم و آنالیز هورمون ها و مواد مختلف در بدن را بر عهده دارد کبد )بزرگترین غده بدن( است از این رو برای مقابله با اثرات مخرب دیابت و تاثیر آن بر برخی آنزیم های کبدی نیاز به آنتی اکسیدان قوی بوده است که در این تحقیق سعی در بررسی اثرات هارمالین بر آلبومین و برخی آنزیم های کبدی خواهیم کرد. روش بررسی در این مطالعه 35 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار، با محدوده وزنی 200-180 گرم به 5 گروه 7 تایی در گروه های کنترل )که همزمان با دیابتی شدن موش ها بافر سیترات دریافت کردند(، گروه شاهد )دیابتی، با 55 میلی گرم/کیلوگرم استرپتوزوتوسین که بصورت درون صفاقی دیابتی شدند(، گروه تجربی 1 )دیابتی و دریافت دارو بصورت زیر جلدی با دوز 10 میلی گرم بر کیلوگرم هارمالین ( و گروه تجربی 2 )دیابتی و دریافت دارو بصورت زیر جلدی با دوز 15 میلی گرم بر کیلوگرم هارمالین( و گروه تجربی 3 )دیابتی و دریافت دارو بصورت زیر جلدی با دوز 20 میلی گرم بر کیلوگرم هارمالین(تقسیم شدند و سپس بعد از گذشت دو ماه دیابتی شدن موش ها دارو با دوزهای مختلف بصورت زیر جلدی به مدت 2 هفته تزریق شد. بعد از آن موش ها را با کتامین و زایلیزین بیهوش کرده خونگیری مستقیم از قلب انجام داده و بعد از جداسازی سرم برای سنجش آنزیم های کبدی و آلبومین، نمونه ها را تحویل آزمایشگاه شد. یافته ها در این بررسی کاهش معنی داری در میزان آلبومین گروه های تجربی نسبت به گروه کنترل و همچنین افزایش معنی داری در میزان آنزیم های SGOT و SGPT در گروه های تجربی نسبت به گروه کنترل مشاهده شد. نتیجه گیری این تحقیق نشان داد که مصرف هارمالین باعث بر هم زدن تعادل آنزیم های کبدی و افزایش میزان آلبومین خون در موش های سالم گردید و در گروه دیابتی هرچه دوز دارو افزایش یافت میزان آنزیم های کبدی نیز افزایش یافت.

مقدمه و هدف: در طول دهه­ های اخیر فعالیت بدنی به عنوان یک ابزار کمکی کلیدی در کنترل بسیاری از بیماری­ ها از جمله بلوغ زودرس در آمده است. هدف پژوهش حاضر تعیین تأثیر 12 هفته تمرین هوازی بر تغییرات سطح آنزیم آسپارتات آمینوترانسفراز Aspartate transaminase (AST) و آنزیم آلانین آمینوترانسفراز  Alanine aminotransferase (ALT) در دختران مبتلا به بلوغ زودرس مرکزی ایدیوپاتیک تحت درمان با آنالوگ بود. روش کار: پژوهش حاضر از نوع کاربردی و نیمه تجربی بود که نمونه­ های این مطالعه 20 نفر از دختران مبتلا به بلوغ زودرس بودند که با روش نمونه گیری هدفمند و در دسترس از بیمارستان بوعلی در شهرستان ساری به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه 10 نفره شامل گروه تمرین هوازی و درمان با آگونیست GnRH و گروه کنترل که تحت درمان با آگونیست GnRH بودند، تقسیم شدند. سطح آنزیم ­های AST و ALT آزمودنی ­های پژوهش قبل و پس از شرکت در 12 هفته برنامه تمرین هوازی با روش الایزا اندازه گیری شد. پروتکل تمرین شامل 12 هفته تمرین هوازی با شدت 50 الی 70% ضربان قلب بیشینه و سه جلسه در هفته با رعایت اصل اضافه بار همراه با درمان با آگونیست GnRH بود. یافته ­ها: مقادیر AST در گروه تجربی نسبت به پیش آزمون کاهش یافت (0/001>p). نتایج پژوهش در یافته­های ALT نشان داد که 12 هفته تمرین هوازی و درمان با آنالوگ GnRH در گروه تجربی نسبت به پیش آزمون کاهش یافت (0/001>p). نتیجه گیری: توجه به نقش جدی تمرین­ های ورزشی و افزایش سواد بدنی بر بهبود تندرستی و ترکیب بدنی با تغییر در سبک زندگی دوران کودکی و نوجوانی می ­تواند به عنوان یک پیشنهاد غیر دارویی مورد توجه قرار گیرد.

هدف چاقی به عنوان یک شاخص سیستمیک التهابی زمینه ساز بیماری های مختلف شناخته شده است. هدف تحقیق حاضر، تاثیر 12 هفته تمرین مقاومتی فزاینده بر سطوح سرمی آنزیم های آسپارتات آمینوترانسفراز، آلکالین فسفاتاز و آلانین آمینوترانسفراز کبدی در مردان چاق کم تحرک بود. روش شناسی: 40 مرد چاق کم تحرک (kg. m2 94/2± 07/31 BMI=) با دامنه سنی 30 تا 45 سال به صورت هدفمند انتخاب شدند و به طور تصادفی به دو گروه 20 نفره تمرین مقاومتی فزاینده و کنترل تقسیم شدند. تمرین مقاومتی فزاینده به مدت 12 هفته و هفته ای 3 جلسه اجرا شد (هفته اول: 15 تکرار-2 دور-50%1RM؛ هفته دوازدهم: 12 تکرار-3 دور-80%1RM). نمونه های خونی قبل و 24 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرینی در حالت 11 ساعت ناشتایی برای تعیین غلظت سرمی آسپارتات آمینوترانسفراز، آلکالین فسفاتاز و آلانین آمینوترانسفراز گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون t مستقل و وابسته در سطح معنی داری 05/0 =α تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد 12 هفته تمرین مقاومتی فزاینده بر تغییرات بین گروهی آسپارتات آمینوترانسفراز (003/0=p)، آلکالین فسفاتاز (014/0=p)، آلانین آمینوترانسفراز (040/0=p) و نسبت آسپارتات آمینوترانسفراز به آلانین آمینوترانسفراز (006/0=p) در مردان چاق کم تحرک تاثیر معنی دار دارد. تغییرات بین گروهی معنی دار در قدرت عضلانی (001/0=p) و درصد چربی بدن (038/0=p) مشاهده شد. نتیجه گیری: 12 هفته تمرین مقاومتی فزاینده احتمالا با بهبود ترکیب بدن و قدرت عضلانی می تواند غلظت آسپارتات آمینوترانسفراز، آلکالین فسفاتاز و آلانین آمینوترانسفراز را در مردان چاق کم تحرک کاهش دهد.

زیتون (Olea europeae L.) درختی است که در طب سنتی به عنوان عامل محافظت کننده کبدی و آنتی اکسیدان استفاده می شود. در تحقیق حاضر، اثرات محافظتی عصاره هیدروالکلی برگ زیتون بر آسیب کبدی ناشی از تتراکلریدکربن در موش های صحرایی مورد بررسی قرار گرفت. موش های صحرایی نژاد ویستار سالم و مسموم شده توسط تتراکلریدکربن عصاره برگ زیتون (دوزهای 10، 100، 200 و 400 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن) را به مدت 28 روز به صورت خوراکی دریافت نمودند. نتایج تحقیق حاضر نشان داد که تیمار عصاره برگ زیتون به صورت معنی داری سطوح سرمی افزایش یافته آنزیم های شاخص کبدی (آسپارتات آمینوترانسفراز و آلانین آمینوترانسفراز) ناشی از مصرف تتراکلریدکربن را کاهش می دهد. بنابراین، نتایج تحقیق حاضر پیشنهاد می نماید عصاره برگ زیتون قادر به محافظت کبد بر علیه آسیب القا شده توسط تتراکلریدکربن در موش های صحرایی است و این اثر احتمالا به اثرات تنظیمی آن بر فعالیت آنزیم های سم زدا و اثرات آنتی اکسیدانی و جاروکنندگی رادیکال های آزاد عصاره نسبت داده می شود.

مقدمه: حساس ترین و پرمصرف ترین آنزیم های تشخیصی کبد، آمینوترانسفرازها هستند. هدف از این تحقیق بررسی اثر غواصی در اعماق مختلف بر آلانین ترانسفراز (ALT) و آسپارتات آمینوترانسفراز (AST) مردان غواص بود. مواد و روش ها: بدین منظور 12 نفر از غواصان جمعیت هلال احمر و امداد و نجات استان کهگیلویه و بویراحمد به طور داوطلب با میانگین سن 2.63±28.83 سال، وزن7.16 ±77.5 کیلوگرم و قد 2.88±175.33 سانتی متر در این تحقیق شرکت کردند. در اجرای این تحقیق طرح یک گروهی پیش آزمون و پس آزمون با اندازه گیری های تکراری مورداستفاده قرار گرفت آزمودنی ها در روز اول در عمق 10 متر، روز دوم در عمق 20 متر و روز سوم در عمق 30 متر به مدت 20 دقیقه با شدت 40 تا 50 درصد ضربان قلب ذخیره ای به صورت رفت و برگشت غواصی کردند. آزمودنی ها در ارتفاع سه متری تا سطح آب به مدت پنج دقیقه سیفتی استاپ داشتند. قبل و پس از غواصی از همه آزمودنی ها هفت سی سی خون گیری به عمل آمد. جهت تجزیه و تحلیل یافته ها از میانگین و انحراف معیار و در بخش آمار استنباطی از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری های تکراری جهت بررسی توزیع طبیعی یافته ها استفاده گردید (0.05<p). یافته ها: افزایش فشار محیطی ناشی از غواصی در اعماق دریا اثر معنی داری بر سطح AST سرمی ندارد (0.05>p). همچنین، افزایش فشار محیطی ناشی از غواصی در اعماق دریا اثر معنی داری بر سطح ALT سرمی دارد (0.05<p)، به طوری که سطح ALT سرمی در اعماق 20 و 30 متر به طور معنی داری نسبت به عمق 10 متر کاهش می یابد. همچنین فعالیت بدنی حین غواصی صرف نظر از میزان افزایش فشار (عمق) اثر معنی داری بر سطح ALT سرمی ندارد (0.05>p). نتیجه گیری: به نظر می رسد تغییر در عمق غواصی در محدوده 10 تا 30 متر سبب تغییر معنی دار در سطح سرمی دو آنزیم کبدی نمی شود.